Welkom Doelstellling Adoptie op afstand Ter Adoptie Gouden mand verhalen Herplaatsing Informatie Team-Contact Nieuwshoekje Links

Gouden hondenmand: Thomassino zijn eerste verslag

18-01-2012

Thomassino, Thomas in het kort, is nu twee maanden bij mij en tot nu toe hebben we echt een geweldige tijd. Één ieder in mijn omgeving die kennis gemaakt heeft met Thomas is meteen helemaal verliefd op hem en ik kan ze geen ongelijk geven. Ik ken hond die liever en zachtaardiger is dan Thomas.

Over deze twee maanden heb ik hem zien veranderen en groeien. In het begin was hij ontzettend rustig in huis. Hij keek bij alles wat hij wilde doen eerst naar mij voor goedkeuring. Soms vroeg ik mij af of hij niet te rustig was. Het balletje en de speeltjes die ik vooraf al voor hem gekocht had, leek hij niet zo goed te begrijpen. Maar nu twee maanden later hebben we al een aantal keer met een bal gespeeld. Hij heeft er nu ook een tweede bal bij die hij zelf heeft gevonden tussen wat struiken in het bos. De hele weg terug heeft hij hem triomfantelijk gedragen. Naast de ballen heeft hij ook heel erg veel plezier met een oude sok. Hij heeft hem dan vast en dan trek ik er aan. Hij wordt dan helemaal enthousiast en rent door hem huis. Bij de speeltjes die ik voor hem had gekocht zat een mooi flostouw voor dit spelletje, maar een zelf uitgekozen oude sok is natuurlijk veel leuker. Nog één van zijn grappige trekjes is het feit dat hij een hele mooie grote zachte mand heeft. Maar hij geeft liever de voorkeur aan het oude dekentje die we in de auto hadden gelegd de dag dat we hem kwamen ophalen bij het gastgezin.

Het is niet zo dat Thomas alles uitmaakt hier in huis. Hij weet wat de regels zijn en daar houd hij zich superbraaf aan. Zo weet hij dat hij niet op de bank mag en dat hij alleen op het bed mag als we gaan slapen. S’avonds na de avondwandeling rent hij vaak meteen richting de slaap kamer. Als ik de deur dan open doe, blijft hij naast het bed zitten tot ik er ook op ga zitten en twee keer op het bed klop. Dan komt hij ook op het bed en gaat hij lekker tegen me aan liggen. En dat is, ondanks zijn speeltjes en zijn dekentje, nog steeds wat hij het liefste doet: gewoon lekker bij me zijn.

Buiten echter, is Thomas een compleet andere hond. De energie die er binnen niet altijd uit komt, springt er buiten allemaal uit. Alles is dan leuk! Van vogels en bomen tot helaas de wegen en de auto’s. In het bos heeft hij ook laten zien dat hij het gevaar van prikkeldraad niet ziet. En omdat buiten alles zo leuk en interessant is, wil hij niet even goed luisteren. Toen we bij het gast gezin waren en we de kennismakingswandeling met hem liepen mocht Thomas even los. Hij heeft toen goed gedemonstreerd dat hij ontzettend snel kan rennen. Er was ons toen verzekerd dat hij altijd uit zichzelf weer terug komt. En dat doet hij ook! Maar die dag kwam hij terug naar het huis omdat hij de weg wist. Dit vind ik ontzettend knap van hem. Maar helaas zit er tussen het bos en mijn huis een best grote en drukke weg. Ik ben dus nog erg huiverig om hem dan los te laten. Om die reden en het feit dat hij prikkeldraad niet herkent als iets slechts, heb ik een flexriem van 5 meter voor hem gekocht. Hoewel hij er even aan moest wennen kan hij nu lekker spelen, rond rennen, konijnenholen onderzoeken en uitgraven, zonder dat ik bang hoef te zijn dat hij te ver weg rent en hij zich pijn doet. Op het strand, waar weinig afleiding is en we hem in het oog kunnen houden, mag hij wel los.
Maar zoals ik al zei is hij super enthousiast buiten en moest hij even wennen aan de flexriem. In het begin dacht hij namelijk dat hij gewoon los was. Dus hij rende op volle snelheid het bos in. Met gevolg dat hij best een ruk in zijn keel kreeg toen de vijf meter op was. En in zijn enthousiasme loopt hij vaak ook helemaal aan het einde van de vijf meter, zichzelf weer in zijn nek te trekken. Voordat dit voor problemen kon zorgen zijn we over gestapt op een tuigje, met zachte gelpadding voering, zodat hij zich in zijn enthousiasme geen pijn kan doen. Nu is hij er helemaal aan gewend en vind hij het tuigje zelfs leuk. Als ik mijn jas aan doe om hem te gaan uitlaten en het tuigje pak, gaat hij half op twee poten staan om alvast zijn hoofd er door heen te doen. Buiten speelt hij er ook graag mee. Hij wacht dan totdat ik een paar meter voor hem loop, en dan rent hij in volle vaart me opeens voorbij om precies op de vijf meter rustig te stoppen. Hij kijkt dan altijd om met een blik van: “waar blijf je nou?” Bijna iedere dag zorg ik dat hij s’middags een wandeling van minstens een uur heeft. Maar vaak is dit langer. Als het mij vanwege college of werk een keer niet lukt, staat mijn beste vriendin met haar vriend altijd klaar om te helpen. In de weekenden is mijn vriend er en hij vind het ook ontzettend leuk om met Thomas te wandelen. Zei rennen vaak ook door het bos. Mijn conditie is helaas niet goed genoeg om Thomas bij te kunnen houden. Maar naast een professioneel hardloper, denk ik dat weinig mensen dat kunnen ;)

Zoals ik in het begin vertelde heb ik Thomas zien veranderen in de afgelopen twee maanden. Binnen is hij actiever geworden en buiten, ondanks zijn enthousiasme, toch wat rustiger. Thomas is dus goed op weg om een zeer evenwichtige hond te worden. Maar daarbij willen we nog wel graag de hulp van een gehoorzaamheidstraining. We zijn nog op zoek naar een goede school. Als Thomas en ik die goed door komen willen we misschien een sport met Thomas gaan doen. Bijvoorbeeld agility training, waarbij de hond een parcours af moet leggen. In het Bos heeft Thomas al laten zien dat hij ontzettend veel plezier heeft met over boomstammen heen springen en er onderdoor kruipen. Dus ik denk dat hij zo’n soort sport wel erg leuk zal vinden.

Dat was een beetje Thomas in het algemeen. Ik zou nog veel langer kunnen doorschrijven over individuele gebeurtenissen die zo leuk of ontroerend met hem waren. Zoals hoe leuk en gezellig kerst was. Dat hij toen zo erg verwend en geknuffeld is dat hij de dag er na moest balansen en een dag geen snoepjes mocht. Hij was het daar niet mee eens! En dat oud en nieuw zo eng was dat hij in mijn kleren kast probeerde te kruipen toen ik de schone was aan het op hangen was. Maar ik heb nu al best wel veel verteld en zulk soort verhalen bewaar ik voor het bericht over twee maanden.

Maar voor ik afsluit wil ik nog zeggen dat het zo goed voelt is als ik Thomas met een glimlach op zijn dekentje zie slapen, met een grijs over het strand en door het bos zie rennen en met een gelukzalig gezicht zijn hoofd op mijn knieën legt als ik hem knuffel. Het is dan moeilijk voor te stellen dat iemand zo’n lieve hond kwaad kan hebben kunnen doen, wat helaas soms toch nog steeds te merken is. Thomas heeft misschien een slechte start in het leven gemaakt, maar als ik hem zo zie genieten, dan weet ik dat ik hem dat goede fijne leven geef die hij zo ontzettend verdient. Ik zal er alles aan blijven doen om hem zo gelukkig mogelijk te maken. Want in de korte tijd dat hij hier is, is hij mijn maatje, mijn vriendje geworden en kan ik me geen leven meer zonder hem voor stellen.

Groetjes Nancy en Thomas.