17 mei 2010.

Dag Marijke,

Hierbij een verslagje over het wel en wee van Natalio;

Natalio is begin maart overgevlogen met een vriendin van mij vanuit

Sevilla, samen met Casilda en Rita.

Sinds woensdag 17 maart, nu al weer ruim twee maanden, woont

Natalio bij mij thuis.

Het is een vrolijk kereltje en (na een proefperiode) dikke maatjes met

Titus mijn andere hond, een sinds kort gecastreerde reu van vijf jaar.

We zijn een gezellig stel met ons drieeën en trekken er dagelijks

met fietskar of soms per auto opuit naar het bos.

Natalio is al snel ingeburgerd in ons huishouden en maakt ook op

anderen een blije en gelukkige indruk.

Groetjes,

Natalio's nieuwe baasje

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

24 februari 2011

Volgende week vrijdag is het alweer een jaar geleden dat Natalio
vergezeld door Casilda en Sita (Rita),die helaas niet meer onder ons is, vanuit Sevilla naar Malaga werden gereden.

Daar zijn ze door een vriendin van mij, die al jaren in Marbella woont op de
luchthaven opgevangen en door haar vergezeld naar Nederland gevlogen.
De volgende dag zag ik Natalio voor het eerst bij opvanggezin Marjolijn en Cecille thuis.

Omdat wij bevriend zijn en praktisch bijelkaar om de hoek wonen hebben
Marjolijn en Cecille het wel en wee van Natalio op de voet kunnen volgen daardoor heb ik mijn officiele berichtgeving niet zo nauw genomen, maar hierbij op verzoek, dan toch weer een verslagje.

Toen Natalio pas bij mij en Titus kwam wonen en we Marjolijn, zijn grote liefde, af en toe ook spontaan in het bos tegen kwamen, was hij toch wel in verwarring en wist na de wandeling niet goed in welke auto hij moest springen.
Nu een jaar later is hij heel erg blij om Marjolijn, Cecille en de honden te zien, maar twijfelt nu niet meer en loopt met Titus en mij mee naar de auto.

Ik heb eigenlijk verder ook alleen maar goed nieuws te melden over Natalio.
Hij is een erg vrolijk en dapper mannetje.
Intussen is hij uitgegroeid tot een gewicht van 11 kilo en een schofthoogte van bijna 40 centimeter.
Hij zit lekker strak in het fietsmandje zal ik maar zeggen;
Ook is het heel grappig dat zijn oortjes altijd op rechts af staan en moeten anderen ook vaak lachen om zijn witte sokjes.

Zijn onderbeetje geeft vooralsnog weinig problemen hij eet met smaak zijn brokken en wordt heel erg blij van een half boterhammetje met kaas, de buffels waar hij ook heel gek op is, worden broederlijk geruild en voor gekauwd door Titus.

De dagelijkse uitjes naar het bos zijn voor ons kleine Spaanse rakkertje altijd weer een feestje.
Als we de bebouwde kom uitrijden begint hij bij de eerste bomen hele verhalen af te steken en wanneer we ons favoriete (teken) bosje naderen zingt hij het hoogste lied.

Hoewel ik Natalio een hele mooie naam vind (geschenk van God) heb ik een maand of twee geleden toch gekozen voor een wat kortere naam; Vasco, van Di Gama de ontdekkingsreiziger, vond ik wel toepasselijk.
In het Italiaans betekent het "kraai " en in Spanje is het een vrij gangbare roepnaam.
Omdat ik dezelfde klinkers heb aangehouden is hij moeiteloos aan zijn nieuwe naam gewend.

Kortom Vas is een ongecompliceerde, vrolijke, intelligente en een grappige kleine dappere dodo en ik vind het erg mooi om te zien hoe hij elke keer toch weer iets meer uit zijn schulp komt.

Ik ben erg blij dat Titus en hij het zo goed met elkaar kunnen vinden, ook al is er natuurlijk wel sprake van een beetje jalouzie en rivaliteit merk ik toch steeds dat ze erg gek op elkaar zijn.

Ik kan ter afsluiting dan ook niet anders melden dan dat Vas een verrijking in mijn leven is en hij in mijn hart altijd de naam Natalio zal blijven dragen.

met vriendelijke groet,

ook vanTitus en Vas, Margot.