|
10-2-2011
Beste Marjolijn,
Hoog tijd om iets over Jara te vertellen.
 Onze Spaanse Jara Pola noemen gewoon Jara (op z'n Nederlands uitgesproken).
Een gedumpte en mislukte jachthond zou het zijn. Ik vind het wonderbaarlijk
hoe een gedumpte hond zo vol vertrouwen zich schikt in haar situatie. Wij
zijn toch zeker haar vijfde adres en ik heb niets van wantrouwen of
voorzichtigheid gemerkt. Ze is enthousiast en vrolijk en begroet (bijna)
iedereen blij. Ze doet geen mens kwaad. Het kleine buurjongetje van 2 kan
alles met haar doen. Ze zal hem geen kwaad doen. Het is echt een ontzettend
lieve knuffelhond. Ze kruipt het liefst bij je op schoot of - nog liever -
bij je op de bank. Vanuit haar mand komt ze dan een knuffel halen en
probeert ze of ze op de bank mag. Dat doet ze heel subtiel. Lukt dat niet,
dan gaat ze of aan mijn voeten liggen of kruipt ze weer terug in haar mand.
Dan kan ze heel zielig kijken.
 In het begin accepteerde ze wel dat ze een paar uur alleen was, maar dan
dronk ze bijvoorbeeld niet. Pas als ik weer thuis kwam, dronk ze haar bak in
1 keer leeg. Nu merk ik dat ze wel drinkt als ze alleen is. In het begin was
ze te mager. Ze is nu wel een paar kilo gegroeid en meer krijg ik er niet
aan. Het is een slanke hond met flink gespierde achterpoten. Gelukkig zie je
nu haar ribben niet meer. In de afgelopen 8 maanden is ze 1 keer geopereerd
aan een knobbel op haar poot, daar heeft ze nu geen last meer van. Ze is 1
keer flink te grazen genomen door een andere hond. Dat zag er dramatisch en
bloederig uit maar viel gelukkig mee. De wond hoefde niet gehecht te worden
en is inmiddels goed genezen.
 Dat Jara mislukt is als jachthond is duidelijk. Ze jaagt zich suf maar heeft
sinds augustus niets meer gevangen. Ik denk dat ze het moet hebben van jonge
prooien, die nog niet zo goed weten hoe ze moeten ontsnappen. De score staat
nu op 2 muizen, 2 merels, 1 konijntje en 1 eend. De eerste keer dat ze een
muis voor mijn voeten legde schrok ik me wild. Gelukkig besefte ik snel
genoeg dat ze braaf deed wat haar is geleerd: de prooi bij de baas brengen.
Nu jaagt ze als een idioot achter kraaien aan, die haar vervolgens alleen
maar uitlachen vanuit de boomtoppen. Ze snapt dan echt niet dat ze daar niet
bij kan. Onvermoeibaar rent ze heen en weer, checkt of ik nog in de buurt
ben en rent weer weg. Wat irritant is, is dat ze soms te ver weg gaat en dan
vinden we elkaar niet. Geduld is dan wat ik nodig heb... uiteindelijk komt ze wel weer tevoorschijn, maar dat kan soms lang duren. Vanuit het bos waar we dagelijks lopen vlucht ze ook wel eens naar huis. Dan fluit ik me suf en
krijg ik een telefoontje van het thuisfront dat ze bij de achterdeur zit. Grrr. Het is een eigenschap waar ik wel mee kan leven, maar waardoor het wat lastiger is om haar ergens te laten logeren of mee te nemen naar een vreemde omgeving. De drang om te jagen is groter dan de behoefte om het baasje (de hoofdbaas, zegt mijn zoon) te plezieren. Ik ben nog wel met haar naar een
trainster gegaan. Die trok echter al snel de conclusie dat hier geen redden meer aan was: Jara is nergens gevoelig voor als ze gefocust is. Zelfs worst is best lekker, maar niet de moeite waard om de fixatie, langer dan 1seconde, voor los te laten.
Aan de riem lopen gaat al wel een stuk beter. Naast de fiets meelopen doet
ze ook goed en mijn zoon is de enige die het voor elkaar krijgt om haar te
laten zitten als ze over moeten steken. Dat is knap. Het blijft wel
oppassen, want als er een kat of duif in beeld komt, heb je spierballen
nodig om haar tegen te houden of mee te krijgen.
Veel groetjes,
Andrea
|
