15-8-2010

Beste Marijke,

Zoals afgesproken zullen wij regelmatig even iets laten horen over ons adoptiehondje Calsy. Wij hebben haar nu 4 maanden en het gaat geweldig met haar. Het is een ontzettend lief en zacht hondje. Ze heeft zich fantastisch aangepast en hoort er helemaal bij. Ondanks dat het een echt meisje is, is ze ook stoer en zeer ondernemend.

Dagelijks gaan we naar het bos, Calsy loopt het liefst door de dikste modderplassen en steekt haar neus in alle konijnen- en muizenholen die we tegenkomen. Muizenholen vinden we niet zo erg, maar laatst kwam ze oog in oog te staan met een wild konijn en toen kwam haar jachtinstinkt naar boven. Met een acceleratie van 1 naar 100 in één minuut, vloog ze er achter aan. Wij natuurlijk roepen, maar vergeet het maar, mevrouw was helemaal in de ban van het konijn. We hielden ons hart vast, want ja.... ze is net zo groot als een konijn en kan dan ook gemakkelijk een hol in rennen. Na een paar keer flink schel op de vingers gefloten te hebben (onze trommelvliezen trilden er van), drongen we tot haar door en kwam ze gelukkig weer terug. We trainen haar nu om niet meer achter konijnen aan te gaan, door haar onder commando te houden als we ons konijn even vrij laten rondhuppelen. Dit gaat overigens al aardig goed, maar helemaal vertrouwd is het niet. In de natuur durven we dit niet meer aan en gaat ze even vast op plaatsen waarvan wij zeker weten dat daar veel konijnen en dus ook holen zijn.

Calsy gaat mee op de fiets en vindt dat helemaal te gek. Ze kijkt heel eigenwijs vanuit de mand aan het stuur om zich heen. Ze vindt alles goed, als ze er maar bij mag zijn.

Sinds twee maanden hebben wij kippen. Deze kregen we toen ze zo'n zes weken waren en dus eigenlijk nog kuikentjes. Calsy vond ze direct zeer interessant en raakte helemaal opgewonden van die piepbeestjes. Toen de kuikentjes wat groter werden en ze los in onze tuin mochten rondscharrelen, wilde de kleine dame er wel even achter aan jagen. Dit hebben we gelijk de kop ingedrukt en al trillend stond ze dan iedere keer bij het voeren te kijken naar haar prooidieren, maar ze mocht er niet achteraan rennen. Zo langzamerhand werd het steeds wat beter, de kippen wat groter en Calsy wat vertrouwder. Nu is het heel gewoon geworden en gaat ze relaxed mee als we even naar de kippen gaan kijken of voeren.

Met onze andere honden gaat ze prima om. Ze zoekt altijd wel eentje uit, waar ze tegen aan kan liggen als ze wil slapen. Onze honden zijn drie dagen in de week ongeveer 2 a 3 uurtjes alleen en zij heeft dat ook geleerd. Ze krijst en blaft niet meer als we weg gaan en weet dat haar bench haar vertrouwde plaats is, waar ze ontspannen kan slapen. Ze heeft vertrouwen gekregen dat we weer terugkomen.

Zoals je kunt lezen zijn wij super blij met Calsy en heel trots op haar. Wij sturen even een paar fotootjes mee. Een kleine verandering aan haar is haar vacht. Nu langer dan toen we haar kregen en ze is ook ietsjes zwaarder geworden.

groetjes van de baasjes en een stevig pootje van Calsy.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

20 Mei 2010

Beste Marijke,

Hierbij even een berichtje over Calsy. We hebben haar nu ongeveer zeven weken en het gaat prima met haar. Ze hoort er helemaal bij, het is net alsof ze hier altijd gewoond heeft.

Het is een schat van een hondje en altijd vrolijk. We hebben haar de commando's geleerd die wij altijd gebruiken en alles lukt tot nu toe, behalve op commando zitten. Daar snapt ze geen biet van. Dan gaat ze achter uit lopen of draaien of ze blijft je staan aankijken. Ach.... het komt vanzelf. Verder weet ze wat af is, mand, blijf, wachten, apport enz. Dus ach dat zitten komt vanzelf wel.

Ze is heel levendig en speels en rent dan ook regelmatig door de kamer of tuin als ze weer eens één van onze andere honden loopt uit te dagen. Blaffen kan ze ook heel goed, dat mag voor ons wel wat minder. Maar we gaan ervan uit dat dat straks ook wel wat minder gaat worden.

We fietsen ook met haar. Voor aan de fiets hebben we een mandje gezet en daar zit ze dan in. Onze andere kleine doerak zit dan achterop. Fietsen met je honden, dat is toch fantastisch. Onze Windhond gaat ook mee aan de fiets, maar dat doen we nu nog maar even apart. Ze zijn alle drie nog heel jong en af en toe behoorlijk onstuimig (wij noemen dat dan de dolle 10 minuten, berg je dan maar

Calsy is gek op haar voer. Als we het eten klaarmaken (rauw vlees en brokjes) dan begint ze al te blaffen en tegen je benen op te springen. We negeren het compleet en krijgt haar eten pas als ze stil is. Dat begint de dame door te krijgen en werkt dan al af en toe mee. Waarna ze natuurlijk haar fel begeerde bakje eten krijgt. Binnen een paar tellen is het dan verorberd. Ze is echt heel erg gek van rauw vlees (Energique in dit geval).

Haar haar begint te groeien. Van hier en daar een langere pluk, heeft ze nu egaal ruw haar. We zijn dan ook heel benieuwd wat het gaat worden. Blijft het hier bij of wordt het nog langer.

Het maakt ons niets uit, want ze is een geweldig hondje. We willen haar voor geen goud meer kwijt.

p.s. een foto stuur ik binnenkort op.

Met vriendelijke groet,

de baasjes van Calsy.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

5 april 2010

Beste mensen van de Stiching Beterhondenleven.nl

Wij willen even wat laten weten over Casilda ons adoptiehondje. We hebben haar 2 april opgehaald bij Willie. Zij is ons vierde hondje. We wilden er nog graag een klein hondje bij, omdat wij een kleintje hebben die het heel leuk vindt om te spelen met andere honden. Maar daarbij eigenlijk altijd speelt met hele grote honden. Nu is zijn ego super groot, maar zijn afmeting laat hem nog wel eens in de steek (kruising Chihuahua/Jack Russel) en wordt hij weer omver gelopen of er wordt letterlijk bovenop gestaan. Echt heel sneu en hij wordt er gefrustreerd en fel van.

Toen wij naar Casilda gingen kijken was het liefde op het eerste gezicht. We hadden onze ander viervoeters meegenomen om te kijken of er een klik zat. Nou er was geen twijfel meer mogelijk, zij moest het worden.

Ze is nu drie dagen bij ons en het dametje past zich fantastisch aan. Ze vindt het voer lekker en eet haar bakje helemaal leeg. Het was niet zo'n grote eter en heeft een beetje ondergewicht. Gelukkig wil ze nu wel eten, een hele opluchting.

We hebben Casilda na wijs beraad en via de naam Cassy maar Calsy (Kelsie) genoemd. Elke keer als ik haar riep noemde ik haar Calsy ipv Cassy. Ach wat maakt zo'n letter nou uit dus, dan maar Calsy en ze luistert er prima naar.

Ze loopt lekker los met ons mee en begint onze kleine vent uit te dagen. Ze spelen ook al een beetje. Echt super leuk. Ze wil wel de hele dag bij je zijn en als je even gaat zitten heb je gelijk de schoot bezet. We zijn nu bezig met benchtraining en dat lukt al aardig. Als de honden iets lekkers krijgen (botje, pensstaafje, koekje), krijgen ze dat in hun eigen mand. Calsy krijgt dat dan in de bench en dit vindt ze nu helemaal goed. Ze kan er ook al even een minuut of tien inzitten zonder te piepen en haar schelle blafje te laten horen. Al met al past deze kleine meid zich perfect aan en begint ze haar draai al aardig te vinden. Onze andere honden vinden haar helemaal te gek en onze kleine vent Tyson vindt haar super, hij speelt maar wat graag met haar. Leuk dat het zo goed uitpakt.

Wij zijn heel tevreden over de gang van zaken van jullie Stichting en willen Willie ook even in het zonnetje zetten, want zij heeft heel open en eerlijk alles verteld wat ze wist van Calsy. Ze is super lief voor de honden een geweldige vrouw die dit werk met heel haar hart doet.

Met vriendelijke groet en pootjes van onze honden,

Baasjes Calsy